من و خدات دوتا دیوونه ایم ..

با توجه به اهمیت محتوای وبلاگ من و خدات دوتا دیوونه ایم .. خواهشمند است چنانچه عناوین و مطالب مندرج را نا مناسب و خلاف موازین اخلاقی و یا قوانین می دانید بر روی گزینه درخواست حذف کلیک نمائید. بدیهی است مسئولیت کلیه اطلاعات پست و وبلاگ نمایش داده شده با عنوان من و خدات دوتا دیوونه ایم .. برعهده مرجع و منبع اصلی آن میباشد. و یاسمین هیچ گونه مسئولیتی در قبال مطالب ندارد.

معنا یا وسیله؟ مسئله این است..

دیروز که داشتم با پدرخونده حرف می زدم، یه بخش کوچیکی از حرفام اشاره به همون درگیری ای بود که سر معنا یا وسیله بودن آدما داشتم. ازم خواست بیشتر براش توضیح بدم. و گفتم نمی تونم تصور کنم یه آدم معنا باشه. چون معناها باید ن ا باشن. به نظرم آدما وسیله ان و اتفاقا این اصلا هم بد نیست. این که هر دلیل حال خوب و خوشحالی و آرامش یکی دیگه باشه و اون طرف با این حال خوب کلی کار ه. بعد خیلی جدی زل زد تو صورتم و بهم گفت اینا چرته. الان شما چه وسیله ای برا من هستید؟ راستش اون لحظه لال شدم. گفتم خودم رو نمیدونم، ولی شما یه حال خوب و ارامش بی نظیرید برا من. و گفت اره من برای شما وسیله م ولی شما برا من معنی ای. خب می دونید واقعا لال شدم. اون ادم انقدر بزرگ و محترمه، انقدر شخصیت ستودنی ای برام داره، که اصلا از تصورِ این که منِ کم، منِ بچه، یکی از معناهای زندگیشم متعجب شدم. و خب یه جورایی از خودم شرمنده شدم. از این که نمی تونم تصور کنم آدما چطوری می تونن معنی باشن.

می دونید تنها آدمیه که حس می کنم تمامِ زوایای وجودی منو می بینه و کاملا به هر جزء ذهنم آگاهه. و خب تازگیا دارم می فهمم که بی نهایت بهش شبیهم. تنها ی که وادارم می کنه دلایل انجام هرچیزی رو با صدای بلند اعتراف کنم پیش خودم، تا انقدر از این که چرا هر کار رو خودمو سرزنش نکنم. تو هرلحظه نکات مثبت و منفی درونم رو بهم نشون میده و انقدددر همه ی این کارا رو با مهارت انجام میده که من واقعا تو کفش می مونم. که چطور بعد از هر بار دیدن یا حرف زدن باهاش، انقدر خوب با خودم رو به رو میشم و صاف میشم با درونم. و خب مثبت ترین بخش ماجرا اینه که، اصول اعتقادی مون و نگاهمون نسبت به خدا و زندگی، با تقریب خوبی یکیه. و همین کلی ارامش مضاعف بهم میده.

یه چیز متفاوت دیگه ای هم که بهم گفت این بود که، تو از اون دخترایی هستی که من دارم می بینم که تا ۴۰ سالگی هم مجرد می مونی. فارغ از این که وارد رابطه ای بشی یا نه، و فارغ از این که اون رابطه چقدر عمیق باشه. میگفت با هرسطح از روشن فکری که ازدواج کنی، باید یه سری محدودیت ها رو بپذیری. و اولین محدودیتش اینه که، وقتت رو باید با ی شریک شی. و تو الان و حداقل تا زمانی که انقدر ماجراجویانه و کله شق دنبال رسیدن به چیزای عجیب و غریب و معنی زندگیت هستی، هیچ جوره پذیرای این محدودیت ها نیستی. می دونی این قضیه رو آقای قاسمی هم گفته بود بهم. و محمدرضا حتی. و منم کاملا با همه شون موافقم. اون عطشی که برا رسیدن به خواسته های شخصیم دارم، و اون ارزشی که برای هدفم ورای هر موجود زنده ای تو این دنیا قائلم، هیچ جوره منو بند یه زندگی و یه آدم نمی کنه. من واقعا هرلحظه که حس کنم دارم محدود میشم بار و بندیلم رو جمع می کنم و می رم دنبال اون چیزی که برام معنیه. و خب کنار من بودن بیشتر از هر چیز دیگه ای نیازمند پذیرش و کنار اومدن با اینه که، بچه ها از هرچیزی تو این دنیا برام با ارزش ترن.

خلاصه که باید بشینم و فکر کنم:

• واقعا ادما چطوری می تونن معنا باشن. این معنا وما همون هدف نهایی زندگیه؟ یا باید بخش بخشش کرد؟

• وقتی آگاهم به روحیات درونیم و این خاصیت جفت نشدنم، باید یه جا این موضوع رو برای خودم و دلم یه سره کنم و البته یه جایگزینی هم براش پیدا کنم.

منبع :
برچسب ها : معنا یا وسیله؟ مسئله این است.. - انقدر ,معنا ,واقعا ,میشم ,اینه ,میده ,چطوری می تونن ,نمی تونم تصور
معنا یا وسیله؟ مسئله این است.. انقدر ,معنا ,واقعا ,میشم ,اینه ,میده ,چطوری می تونن ,نمی تونم تصور
برنامه بریز. برنامه ریختن تو خوب است!

تو کارآفرینی، یکی از کارایی که باید نوشتن one page business plan هست. نوشته هامون تو این یه صفحه تو ۵ قسمت تقسیم میشه:

vision

mission

goal

strategy

plan

vision (چشم انداز)

تو این قسمت باید بگیم که خودمون رو چی می بینیم در آینده. آینده ی خیلی دور! مثلا ۲۰ سال دیگه!

تو چشم انداز باید بگی مثلا تا ۲۰ سال دیگه میشی بزرگ ترین شرکت تولید کفش تو ایران. یا مثلا تا ۲۰ سال آینده، از هر ۵ ایرانی، ۳ نفرشون کفشای ما رو می پوشن و ..

mission ( یت)

اینجا باید بگیم که یتمون چیه. یعنی چشم اندازمون در راستای چه یتیه؟ میخوایم کفشای ما پای همه باشه که چی؟ مثلا یت برا این میشه: در دسترس بودن کفش با کیفیت خوب و استاندارد با قیمت هایی که همه بتونن ازش استفاده کنن.

البته یت باید کوتاه و اثرگذار باشه ولی خب مثال زدم.

goal (هدف)

اینجا باید چشم انداز و یتتون رو درنظر بگیرید و در راستای اونا، برای یک تا سه سال آینده تون، برنامه زمان بندی شده و دقیق تری رو ارائه بدین. مثلا یکی از هدفا اینه که تا سال آینده بتونید کفش محبوب هر دسته از مشتریاتون رو شناسایی کنید و قبل از اون مشتریاتون رو دسته بنده کنید. و اه ی از این قبیل.

strategy (راهبرد)

اینجا مشخص می کنید هرکدوم از هدف هاتون چه راهبردی برای محقق شدن نیاز دارن. مثلا استراتژی برای آگاه شدن از سلیقه مردم می تونه نظرسنجی به طرق مختلف از خود مردم، یا ارتباط گرفتن با فروشنده ها باشه.

plan (برنامه)

اینجا دقیقا باید مشخص کنید برای هر استراتژی چه پلنی دارید. رواله که هر استراتژی چندین تا پلن داشته باشه. یعنی پلنتون برا نظرسنجی باید این طوری باشه که، سوالاتون رو اماده کنید، گوگل داک بزنید، برید تو محله های مختلف از ادما بخواید فرمتون رو پر کنن و الخ.

حالا چرا همه اینا رو گفتم!

می دونید راستش تو همه مراحلی که داشتیم برای ایده مون one page bp می نوشتیم، همه ش به این فکر می که، اگه برا زندگی مون هم یه وان پیج می نوشتیم، چقدر به دردمون می خورد. می دونی فکر کن باید به این فکر کنی که خودت رو چی می بینی تو ۲۰ سال آینده، یتت تو این زندگی چیه، چه هدفی داری. استراتژی ت چیه، و چه برنامه ای برای این استراتژی داری تا عملی شه.

من همیشه حساب ویژه ای برای نوشتن برنامه تو زندگیم باز . همیشه معتقد بودم و هستم که نوشتن یه برنامه، نه تنها هیجانات زندگی تون رو نمی گیره، که بهتون کمک می کنه هر لحظه بهتر و بهتر باشین و روند تغییر افکارتون، یه مسیر مشخص و درست در جهتی داشته باشه که دلخواه شماعه. ولی خب هیچ وقتم روش برنامه ریزی درست رو پیدا نکرده بودم و همین جور آزمون و خطا طور، برنامه های مختلف رو امتحان می و از هر کدوم یه درصد موفقیتی بدست می اوردم.

این روزا که با وان پیج و قسمتای مختلفش آشنا شدم، دیدم که چه بیس خوبی می تونه باشه برای برنامه زندگی خودمون. گفتم به شما هم معرفیش کنم تا شاید شما هم دلتون بخواد برا زندگی تون برنامه بریزید و سردرگم باشید.

ولی خب در آ به عنوان دوستتون و ی که منت سرش می ذارید و نوشته هاش رو می خونید، توصیه وار بهتون می گم که برنامه داشتن برا زندگی تون، و مشخص شدن این که چند چندید با خودتون و زندگی، بیشتر از هرچیزی به درخشیدنتون کمک می کنه.

و این که نوشتن یه برنامه اولیه ممکنه تا ۳۰۰-۴۰۰ ساعت هم ازتون وقت بگیره. ولی خب واقعا یه بار وقت گذاشتن واسه این برنامه خیلی می ارزه. خیلی زیاد.

منبع :
برچسب ها : برنامه بریز. برنامه ریختن تو خوب است! - برنامه ,باشه ,مثلا ,نوشتن ,مشخص ,استراتژی ,داشته باشه ,اینجا باید ,باید بگیم
برنامه بریز. برنامه ریختن تو خوب است! برنامه ,باشه ,مثلا ,نوشتن ,مشخص ,استراتژی ,داشته باشه ,اینجا باید ,باید بگیم
وقتی مثل موریانه مغزم رو می خورن...

آدما معنان یا وسیله؟

آدما معنان یا وسیله؟

آدما معنان یا وسیله؟

معنا چیه؟

وسیله چیه؟

چند نوع معنا داریم؟

در طول هم قرار می گیرن یا در عرض هم؟

چند نوع وسیله داریم؟

فرق ابزار با وسیله چیه؟

فرق دلیل با وسیله چیه؟

فرق معنا با دلیل چیه؟

ادما چین؟

منبع :
برچسب ها : وقتی مثل موریانه مغزم رو می خورن... - چیه؟ ,وسیله ,معنا ,وسیله؟ ,معنان ,آدما ,آدما معنان ,وسیله چیه؟ ,وسیله؟ آدما
وقتی مثل موریانه مغزم رو می خورن... چیه؟ ,وسیله ,معنا ,وسیله؟ ,معنان ,آدما ,آدما معنان ,وسیله چیه؟ ,وسیله؟ آدما
نامه هایی به دلبر - معنا یا وسیله..

اگه بخوام این چند وقت اخیر رو با خط کشِ میلم به بودن تو، تقسیم بندی کنم، زندگی شامل پنج قسمت میشه. قسمت اول اونجایی بود که من دیوانه وار بودنت رو می خواستم. فکر می معنی دارم، خدا دارم، ولی جای خالی بودن تو بدجوری می لنگید. الان که فکر می کنم، می بینم من به مرضِ همه چیز خواهی دچار بودم. یه کمالگرایی مز ف. شایدم می خواستم تو باشی تا ضعیف بودنا و کم اوردنام رو پنهون کنم. راستش رو بخوای من تواناییِ ذاتیِ بی نظیری تو پوشوندن ضعفام از همه دارم و همه ی همه ش رو فقط خودم می بینم. بقیه از بیرون یه چیز کم نقصِ بعضا ستودنی می بینن. ولی فقط خودمو احتمالا خدا می دونیم که اون درونِ لعنتی چه غوغاییه. دیوانه وار می خواستمت و فکر می از نبودن عشقه که مثل مرغ سرکنده م و آروم و قرار ندارم. اشتباه می . من از تحمل خودم به تنهایی خسته شده بودم. دلم می خواست تو باشی و حداقل دوتایی باهم این منِ مز ف رو تحمل کنیم. این ماجرا و دیوونگی های من ادامه داشت، تا جایی که سعی یکی رو با هر ویژگی ای که داره، بشونم جای تو. تحمل خودم سخت بود و نشدنی، ولی تحمل یکی که تو نبود، سخت تر و وحشتناک تر از تحمل خودم بود. تا این که این وسطا یکی پیدا شد که دور وایساد و ازم مواظبت کرد. حمایت کرد. حرف زد. من دخترش شدم. اون اومد و من آروم شدم. فرق بودن و نبودنش، فقط فرق این بود که حالا حس می یکی رو دارم. کاملا یه فرآیند ذهنی بود. اون ادم انقدر شلوغ پلوغ و پرکار بود که به زور می شد دو کلمه باهاش حرف زد. ولی همین فرآیند ذهنی منو آروم کرد. اینجا قسمت دوم بود . که دیگه از نبودنت کلافه نبودم. ولی ترجیح میدادم که باشی. ولی حواسم نبود که بین همه ی این درگیری ها، یه آب باریکه ی افسردگی تو وجودم روون شده بود. یه جورایی حواسم نبود که اون لحظه ها فقط یه آرامش قبل از طوفانه. تا این که طوفان سر رسید. سر رسید و پدرخونده رو رنجوندم و بهم گفت که منم مثل همه م. فکر . فکر و دیدم اصلا دیگه برام اهمیتی نداره که از دست دادمش. نگامو از رو اون برداشتم و بردم رو تک تک آدمای عزیز زندگیم. دیگه هیچ اهمیتی نداشت که هر کدومشون رو نداشته باشم. تو که بی اهمیت ترین بودی این وسط. اینجا قسمت سوم بود. زندگی برام بی معنی تر از اونی بود که به این چیزا توجه کنم. ولی خب سمت چپ مغزم فرمان داد که تو الان ح خوب نیست و این واضحه. این که الان هیچی برات معنی نداره، دلیل بر این نیست که واقعا زندگی همین قدر بی معنیه. اون آدم، باعث شد آرامش بگیریم. پس برو و بهش بگو که اون حرفا به خاطر درگیری های درونیته و انقدر راحت از دستش نده. فقط ازش معذرت خواهی کن و عقب بشین تا درست کنیم اوضاع رو. به حرفش گوش . چون این من بودم که ۱۹ سال تمام ذره ذره این منطق رو ساخته بودم. من بودم که تربیتش کرده بودم و می دونستم هیچ وقت به ضررم حرف نمی زنه. خودم یادش داده بودم.

همه چیز بی معنی تر از اون چیزی بود که فکرش رو ی. دیگه هیچی برام هیچ معنی ای نداشت. حتی بچه ها. فک کن! حتی بچه ها.. واقعا رسیده بودم به اون دیوار زندگی که حتی اب ش برام بی معنی بود. ولی خب سعی ابش کنم. سعی ابش کنم چون خوشبختانه یا بدبختانه من برده ی منطقمم. سمت چپ مغزم فرمان می داد که مهم نیست الان چه حسی داری . یه زمانی که ح خوب بوده، به درست بودن کاری که می خوای ی، به معنی بودنش پی بردی. الان متوقف نشو همین جور بی حس برو جلو. اشکالی نداره. من قول میدم که حست رو بر می گردونم. به حرفش گوش دادم. چون من مطیعم. مطیع منطقم. تا این که شروع شد و هفته دوم بود که اولین جلسه کارآفرینی برگزار شد. اون روز بود که همه چی تغییر کرد. ا جلسه، وقتی باید برای معرفی ۳۰ ثانیه ای خودم رو به یاد می اوردم، اون لحظه بود که احساس اتفاق ویژه ای تو من افتاد. باید فکر می و منی رو معرفی می که ادمای قوی دلشون بخواد باهاش هم تیمی بشن. باید دو دقیقه فکر می . دو دقیقه. مطلقا به خودم. بعد از جلسه، وقتی یه تیمِ خوب پیدا کرده بودم، حسم وصف نشدنی بود. بعد از مدت ها این من بود که تو یه مسابقه که مطلقا مربوط به شخصیت و منِ درونی بود، برنده شده بود. اون روز بود که به یاد اوردم من می تونم ادم ارزشمندی باشم. همون طور که تو گذشته تلاش و تونستم. اون روزا تازه مصرف قرص هایی که روان پزشکم داده بود رو شروع کرده بودم. بعد از اون جلسه اول بود که حال من تو سراشیبی بهبود قرار گرفت و دوباره داشتم برمی گشتم به همون فاطمه ای که بودم. همون آدمی که می تونستم دوسش داشته باشم. و یه اتفاقی افتاد! قسمت چهارم اینجا بود که شروع شد.

دوباره احساس نیاز شدیدی به بودن تو و اینجا اون مرضِ کمالگرایی بود که سراغم اومد. این که حالا که همه چی خوبه، چرا جای تو خالیه؟ چرا کنارم نیستی تا همه این خوشی ها رو باهات شریک شم؟ روزای بدی بود. دوباره تو خودم رفته بودم. فک می پیدات ولی تیرم به خطا خورده بود. همه چیز از همون کمالگرایی لعنتی شروع شده بود. که حالا که مغزم این همه تلاش کرده بود و اوضاع رو سامون داده بود، دلم بی اجازه جلوتر از حدش رفته بود و به خیالش که تو رو پیدا کرده بود. سرویس شدیم تا بهش فهموندیم که داره اشتباه می کنه. بگذریم که هنوزم کامل نفهمیده ولی خب.. تو این گیر و دارها بود که قسمت پنجم شروع شد. یعنی جایی که من به خودم نگاه . به خودم نگاه و سعی این منی که هست رو ببینم، بشناسم، و به پتانسیل هاش دسترسی پیدا کنم. تو این لحظه ها بود که عاشق شدم . واقعا عاشق شدم. عاشقِ خودم. این بار بدونِ وجودِ یه عامل خارجی، بدونِ این که من رو با چیزی معنی کنم، عاشق خودم شدم. عاشق همه ی ویژگی های خوبش، عاشق همه ی ضعفا و قدرتاش. و سعی برخلاف غد بودن همیشگی، بپذیرم که یه چیزایی باید تغییر کنه. تو بقیه دنبال ایرادای شخصیتیم بودم و پدرخونده و ساجد خیلی زیاد بهم کمک . با حرفای کوتاه و عمیق و انتقادای کوبنده شون در عینِ مهربونیشون. تو این لحظه هایی که حالا عمیقا حالم با خودم خوب بود، تو رو گم . تو رو گم و حالا با چالش عجیب و سخت و جدیدی روبه رو شده بودم. آدما معنان یا وسیله؟

راستش رو بخوای، من حالا نمی تونم تصور کنم که حالم چطور بهتر از این میشه. همیشه همراه با تصور تو، تصور یه حال عمیقِ بی نظیر میومد. و اگه بخوام اعتراف کنم، تو رو به خاطر اون حال خوب می خواستم. اصلا به این فکر می که تو اگه همراه با خودت حال خوب نیاری، چرا باید بیای؟ من نمی دونم تو چی هستی. معنا برا من مفهومیه که به خاطرش زندگی می کنم. یعنی اگه از بین بره، من هم از بین میرم. اون مفهوم عمیقیه که هر آدم به خاطرش پا به این دنیا میذاره. ولی ادما میران. اگه به راحتی مرگ ادما، معنی ها بمیرن، پس چطور زندگی کنیم؟ چطور این روزهای زنده بودن رو تاب بیاریم؟ به اطرافم نگاه می کنم، چیزی که توجهم رو جلب می کنه، یه مفهومیه به نام عشق . مفهومی که دلبستگی ت رو به یه آدم نشون میده و مورد بعدی ای که نظرم رو جلب می کنه، منحصر به فرد بودن آدماس. هیچ موجودِ زنده ای نمی تونه بیاد و جای ِ دیگه ای رو بگیره. حالا آدمای اطرافم رو موجوداتی می بینم که عاشقشونم، و با از دست دادنشون، خلایی تو زندگیم ایجاد میشه که مطلقا پرنشدنیه. بابا رفت و من هیچ وقت نتونستم با نبودنش کنار بیام. شاید مامان و حسین و الی قبل از من برن و من هیچ وقت با نبود اونا هم کنار نمیام و هیچ نمی تونه جای خالی شون رو تو زندگیم پر کنه، ولی آیا با نبود اونا من می میرم؟ نه. من زنده می مونم و زندگی می کنم چون معنی زندگیم مستقل از این آدما بود و هست. این آدما وسیله چین تو زندگیم؟ اگه مامان نباشه، حسین نباشه، الی نباشه، من تنها میشم. با این که شاید نقش مستقیمی تو مسیرم نداشته باشن، بودنشون رو بیشتر از نبودنشون می خوام ولی اگه بودنشون آسیب بزنه به مسیری که به زندگیم معنی میدم، باز هم همین طور فکر می کنم؟ نه.. من این آدما رو تا وقتی می تونم دوست داشته باشم که سد راهم نشن. در حقیقت من از این آدما انتظار ندارم که تو راهی که انتخاب کمکم کنن، ولی اگه سد راهم بشن، از کنارشون عبور می کنم. پس ابزار نیستن. ولی مانع هم نباید باشن .

ولی این ادما دلیل حال خوب منن. من حالم از عاشق حسین بودن عمیقا خوبه. اگه حالم از عاشق ی بودن بد باشه، تو زندگیم راش میدم و میذارم که عذابم بده؟ نه. اما از این گزاره ها می تونم نتیجه بگیرم که من به خاطر حال خوبِ خودم عاشق حسینم؟ نه! من عاشق حسینم و این عشق حالم رو خوب می کنه. پس هست. من عاشق آقایِ y هستم و این عشق کاملا برای من و زندگیم مضره، پس نیست.

این معنیش چیه؟ آدمایی که وارد زندگیم میشن، ابزار نیستن. من نمیگم اگه می تونی این کار رو ی باش. ولی آیا دارم خودم رو گول می زنم که ابزار بودنشون برای حال بدم رو، نادیده می گیرم؟

اگه بخوام خلاصه بگم:

آدمایی که تو زندگیمن معنی نیستن چون میران

از آدمایی که هستن انتظار ندارم کاری برام ن ولی، فقط آدمایی می تونن باشن که حال من کنارشون خوب باشه.

من نمی دونمم به این چی می گن. من نمی دونم اگه یکی دلیلِ حالِ خوبِ من باشه، و من از این حالِ خوب برای معنی زندگیم استفاده کنم بهش چی می گن.

ولی می دونم حداقل الان دیگه از آدما نمی خوام که باشن تا حالم خوب شه و با این حال خوب تو مسیر هدفم قدم بردارم. یعنی ی که میاد، ی نیست که به خاطر داشتن حالِ خوبِ خودم بخوام که بیاد. ولی اگه بیاد نباید حال خوبمو ازم بگیره.

حالا به تو و همه ی آدمای زندگیم این طور نگاه می کنم.

حالا که می تونم تنها شاد باشم، حالا که دارم از این زندگی لذت می برم و جای خالی هیچ رو حس نمی کنم، حالاس که فک می کنم اگه بیای، بودنت تو زندگی من تماما عشقه. تو می تونی بیای و هرلحظه که میخوای بری. با رفتنت من نه تنها زنده می مونم که بهتر از قبل هم زندگی می کنم، ولی حفره ای درونم به وجود میاد که اگه هزار نفر هم بعد از تو بیان، جای خالی اون حفره تا ابد درون م می مونه.

تو معنا نیستی. وسیله هم نیستی. من معنای زندگیم رو پیدا و وسیله ش هم خودمم. وقتی که بیای، و عشقی درونم به وجود بیاد؛ تو می ری تو زمره اون ادمایی که وجودشون زندگیم رو سرشار از حس خوب و شادی می کنه و نبودنشون، مثل گلوله ای که میاد و رد میشه، یه حفره ی دردناکِ پرنشدنی رو توم به وجود میاره. پس بدون الان ارزشمند تر از همیشه ای. من تنها شاد بودن رو بلدم. اگه تو بیای و تو زندگی م رات بدم ، بدون تماما از ارزش خودته نه از نیاز من.

#نامه هایی_به_دلبر

#نامه_شماره_۷

منبع :
برچسب ها : نامه هایی به دلبر - معنا یا وسیله.. - زندگیم ,زندگی ,حالا ,عاشق ,می ,معنی ,نبود اونا ,بگیره حالا ,زندگی می کنم ,عاشق همه ی ,زنده می مونم
نامه هایی به دلبر - معنا یا وسیله.. زندگیم ,زندگی ,حالا ,عاشق ,می ,معنی ,نبود اونا ,بگیره حالا ,زندگی می کنم ,عاشق همه ی ,زنده می مونم
به روهینا

روهینا یعنی آهن و فولاد جوهردار، فولادِ گوهردار.

سردرگمی آنقدر زیاد شده بود که باید می نوشتم. باید برایت از سوال های بی پاسخ و سردرد آورم حول تو می نوشتم. باید برایت از جنگ هایی که درونم به پا شد، و غوغایی که سرگرفت می نوشتم. راستش را بخواهی همه چیز از همان روزی شروع شد که فهمیدم من چقدر مادرم هستم. از همان روزی که حس ، من، یک ورژن مودیفاید شده از او، با فکرهایی جذاب تر و البته با همان قدر انرژی و پافشاری بر سرخواسته هایم هستم. از همان روز بود که، فکرِ ترسناک و ذره ی ذره ی "دختر من هم حتما چیزی شبیه من، و البته خیلی بهتر از من خواهد شد" ذهنم را به تصرف خودش دراورد. از همان روز بود که خودم را در مقابل آرمانی که همیشه داشتم، یعنی هنرِ از خودگذشتن ولی نه برای بقیه، که برای خودم و آینده ؛ دیدم. از همان روز بود که آن دژِ مستحکم درونی که از بچه دار نشدن درونم ساخته بودم، پذیرای میخی شد که مادرم ناخواسته با حرف هایش؛ به دیوارش کوبیده بود. حالا من بودم و فکر تو. فکر تویی که می توانستی دختر قدرتمندم شوی. سخت تر و قوی تر و خوش فکر تر از من. تویی که می توانی نقدم کنی، تکیه گاهم شوی و حرفم را بفهمی. و البته دنیایی زیباتر از آنچه که من فکر می کنم را آرزو کنی. ولی همه چیز به همین راحتی ها هم که فکر می کنی نیست. آمدن و نیامدن تو هنوز برای من در محلِ غلیظی از ابهام است. روهینا باید برایت می نوشتم و ساعت ها، همه ی اسم ها را با معنی هایشان را زیر و رو تا به تو برسم. تا فولادِ سخت و قیمتی ام را پیدا کنم.

هنوز هم از به دنیا آمدن ک نِ جدید در سراسر جایی که زندگی می کنم، غصه دار و عصبانی می شوم. هنوز هم تمام آن دلایلِ بچه دار نشدن، روی مغزم رژه می روند. هنوز هم منم و همه ی آن سرسختی هایم در مقابل به وجود آمدنت. ساعت ها به دنبال نامی با معنای دختری که قرار است دختر من باشد گشتم. گشتم چون باید برایت می نوشتم و از همه ی درگیری هایم سر فلسفه ی بودن و نبودنت باخبر می شدی. باید برایت می نوشتم چرا که می دانم هیچ چیز به اندازه ی درمیان گذاشتن نگرانی هایم با خودت، نمیتوانست کمکم کند. می نویسم و می نویسم و اگر باز هم، آ همه ی این ها فکری بر نبودنت در من نهادینه ماند، تو می شوی فولادِ سخت و قیمتیم که هرگز زاده نشد..

#نامه هایی به روهینا

#نامه شماره۱

۱۸ آبان ۱۳۹۷

منبع :
برچسب ها : به روهینا - می نوشتم ,برایت ,همه ی ,دختر ,البته ,روهینا ,باید برایت ,برایت می نوشتم ,همان روزی ,می نوشتم باید ,باید برایت می نوشتم
به روهینا می نوشتم ,برایت ,همه ی ,دختر ,البته ,روهینا ,باید برایت ,برایت می نوشتم ,همان روزی ,می نوشتم باید ,باید برایت می نوشتم
خوشحالیِ تکمیل :)

نشستم فکر ، دیدم چقدر خودمو غرق کار . چقدر فقط همه اهمیت ها رو دادم به فکر و روحم و از جسمم غافل شدم. می دونی نبود تعادل تو هرچیزی بده. فکر که چقدددر جای ورزش تو زندگیم خالیه، چقدر جای آرایشگاه رفتن های مرتب برام خالیه، چقدر تو آینه نگاه ام کمه. چقدر خودمو فقط درگیر درس و کار و کتاب خوندن و زندگی و نفس کشیدن تو صداها . چرا حواسم نبوده که روحِ خوشحال تو جسمِ سرحاله؟ چرا هروقت اومدم برا جسمم ج کنم پا پس کشیدم؟

خب تصمیم گرفتم به هر ضرب و که شده، حتما حتما دو روز در هفته رو برم است . مخصوصا که است عالیِ تقریبا برا ما مجانیه و من واقعا کم کاری و تو این یه سال کلامم نیوفتاده اون طرفا. تصمیم بعدی اینه که، بعد از این همه سال بی خیالی، به صورتم برسم و هواشو داشته باشم. اینه که تقریبا یه ماهه هرشب که میام خونه، حتی با یه کوه خستگی هم که شده حتما صورتمو با دوتا صابونم میشورم و بعد کرم مرطوب کننده می زنم و از نرمیش لذت می برم. صبا زیرابروم رو چک می کنم که تمیز باشه حتما و ماه پیش بالا ه کمی دست به جیب شدم و ادکلن مورد علاقه م که مدت ها بود تموم شده بود رو یدم.

راستش نشستم فکر و دیدم اصلا دلم نمی خواد ده پونزده سال دیگه، یه زنِ موفق و بی نظیر با کلی چربی و پوستِ اب و بدنِ ناسالم باشم. اینه که به خودم اومدم و میخوام برا این کالبدِ عزیزِ دوست داشتنی، که قراره مامن همه ی فکرها و تلاشام باشه، دوباره سنگ تموم بذارم. مثل قبل از دوم راهنمایی. مثل اون موقع ها که حداقل روزی دو ساعت شنای حرفه ای می ، یا حتی همین چندسال اخیر که دور شکر و نوشابه و فست فود رو یه خط قرمز کشیده بودم و حس هوای خودمو داشتم. به نظرم که روحِ سالم و حالِ خوش، فقط کنارِ جسم سالم و سرحاله که، اون درخشندگی واقعی خودش رو داره. و می خوام برای حال خوبم از جون مایه بذارم. اگه من حالم خوب نباشه، ابدا نمی تونم حال هیچ موجودی رو تو این دنیا خوب کنم. چیزی که تنها و بزرگ ترین هدفم تو زندگیه..

منبع :
برچسب ها : خوشحالیِ تکمیل :) - چقدر ,حتما ,اینه ,خودمو ,باشم اینه ,خالیه، چقدر ,چقدر خودمو
خوشحالیِ تکمیل :) چقدر ,حتما ,اینه ,خودمو ,باشم اینه ,خالیه، چقدر ,چقدر خودمو
واقعاا who cares؟ :))

این روزا خوشبخت تر از همیشه م. تک تک کارایی که دوسشون دارم رو انجام میدم و مهم تر از همه اینه که بیشتر از همیشه عاشق خودمم. تابستون کلی کارِ هیجان انگیزِ دوست داشتنی و افسرده ترین بودم ولی حالا؟ نه اصلا. و تنها تفاوتش اینه که دارم یاد خودم میارم این منی که هست چقددر برام دوست داشتنیه.

پستای اوایل اون وبلاگ قبلی رو که نگاه می ، به خودم می گفتم هی دختر، چقدر کودک و خام و نپخته بودی. و چقدددر عجیب که یه سری آدما بودن که کلی ازت بزرگ تر بودن و میومدن زیر اون پستا به قول معروف تعریف های واقعی می ازت. چقدر از اون تعریفا توهمِ خوب بودن گرفته بودی در حالی که واقعا هیچ فکر پخته ای نداشتی. و فکر به این که چقدددر آدما تو جاهای مختلف زندگی تونستن با حرفاشون کلی تاثیر بد بذارن. یعنی وقتی فکر می به این نتیجه رسیدم که همه حرفای بقیه، چه خوب چه بد، رو من اثر منفی گذاشتن تو یه برهه زمانی. احسان عاشق یه جمله معروف بود با مضمون این که، good job بدترین چیزیه که می تونی به یه نفر بگی. و واقعا همینه. بدا که اعصابمو خورد و خوبا هم توهم خوب بودن توم به وجود اوردن درصورتی که من فقط من بودم. نه بیشتر و نه کمتر. این شد که از یه جایی به بعد جلوی این حرفای بقیه راجع به خودم رو گرفتم. دیگه اجازه ندادم ی راجع بهم حرفی بزنه جز انتقاد یا پیشنهاد. یا بهتره بگم در گوش خودم رو نسبت این حرفا بستم و دیگه برام مهم نبود ی داره دوصفحه در ستایش کارها و فکرها و رفتارای من میگه یا از نفرتش می نویسه. فقط مشتاقانه تو کلمه کلمه ی افراد دنبال پیشنهادها و انتقاداتی میگشتم که به بهتر شدنم کمک کنه. همینه که پدرخونده انقدر برام عزیز و بااهمیته. که ساجد رو انقدر نزدیک به خودم حس می کنم. این ادما عجیب وادارم می کنن تا تک تک ضعف هامو ببینم و برا برطرف شدنشون تلاش کنم. و وجه تمایز این روزها، با همه ی روزهایی که تاحالا گذروندم اینه که، من حالا واقعا عاشق خودمم و به نظرم هیچ چیز تو این دنیا مهم تر و با ارزش تر از این نیست که عاشق خودت باشی.

من عاشق این فاطمه ایم که یه عااالمه داره تلاش می کنه تا صبور و خوش اخلاق باشه. عاشق این فاطمه ای که حالا حتی به زور شاید ثانیه هایی رو پشت سر بذاره که توش مفید نباشه. که این روزا حتی اگه سنگم از آسمون بباره، حتی اگه ددلاین خیلی چیزاش به زودی سر برسه، ولی حتما حتما حداقل یه ساعت رو به رسیدن ظاهرش و نگاه با عشق به خودش تو آینه موقع مسواک زدن و سشوار موهاش اختصاص میده. که حتی تو حدفاصل بین ابنس و دانشکده هدفونش رو گوششه و داره کتاب گوش میده. که انقدر مص به خوشحال روحش که با صدتومن ته جیبش بارو بندیل سفر می بنده. عاشق این فاطمه ای که جون کنده و از کلی دختربودن و خانواده ی متعصب مذهبی داشتن و کلی محدودیت دیگه، رسیده به اینجایی که حالا می تونه عاشق خودش باشه.

و خب بین اینا، یه درد کوچیک تو قلبت، نه تنها ناراحت کننده نیست، که اتفاقا خیلیم به کنتراست این تابلوی بی نظیر کمک می کنه.

این روزا دوباره تدریس رو شروع . اتفاقا با یه مبحثی که کلی باید براش فعال و پویا باشم. سعی به مسافرتام نظم بدم و برا هر سفرم کلی برنامه جذاب و هیجان انگیز دارم. لیست کتابای نخونده کتاب خونه م رو دراوردم و به فصل ا "عشق سال های وبا" رسیدم. می خوام با جدیت و ممارست مسئولیت انبارِ شریف (به س ف) رو قبول کنم و کلی ایده جذاب براش دارم. و با جدیت دارم درس می خونم، چون شاید مس ه و عجیب باشه ولی با فیزیک خوندن قراره تو دنیای جامعه شناسا رام بدن. و همه ی اینا، همه ی همه شون، قراره از من یه مامانِ بی نظیر بسازه، برای همه ی بچه های آسیب دیده دنیا.

و خب بین همه این خوب بودنا، واقعا who cares که یه عالمه ادم بیان بگن تو فلانی یا بیسار؟ :)))

منبع :
برچسب ها : واقعاا who cares؟ :)) - عاشق ,واقعا ,همه ی ,حالا ,انقدر ,باشه ,عاشق خودمم
واقعاا who cares؟ :)) عاشق ,واقعا ,همه ی ,حالا ,انقدر ,باشه ,عاشق خودمم
خواستنی ها

دست راستم، از بازو تا نوک انگشتا، نداشتنشو حس می کنه. حس انتزاعی نه ها. نه. حس واقعی. همون قدر واقعی که وقتی آب جوش میریزه روت، دستتو می کشی. شاید به خاطر همینه که دلم میخواد سمت راستم همیشه یکی باشه. این جوری کمتر این "کم داشتنش" رو حس می کنم. که بعد از مدت ها وقتی کنارش می خوابم، کل وزنشو می ندازه رو دست راستمو، من یه شب راحت می خوابم.

حالا نشستیم، لش روش و در حیاط بازه و هوای خوشگل این روزای پاییزی رو می بلعیم و آهن مورد علاقه م رو گوش می دیم.

کاش می شد با تو ازدواج کرد..

منبع :
برچسب ها : خواستنی ها
خواستنی ها
سفری باید..

به خاطر کوییزِ ِ بی محلِ شنبه، و البته مذهبی بودن یزدیا و عزاداریاشون تو این تعطیلیا، سفرم به یزد با یه هفته تاخیر ست شد. داشتم فکر می از همه لحاظ می تونم شرایط رو جوری هندل کنم که حداقل دوماه یه بار، یه سفرِ دلپذیر و دلچسب داشته باشم و امروز به سرم زد یه برنامه ویژه برا تابستون بریزم. یه سفر طولانیِ یه ماهه شاید.

همیشه میگه همه فکراتو مکتوب کن تا خودت رو موظف به انجام دادنشون کنی. میگه استراتژیِ غیرمکتوب، بی ارزش ترینِ فکرهاس. و خب کاملا باهاش موافقم. می نویسم تا بمونه که تابستون قراره یه سفر یه ماهه با موجودی صفر و زندگی واقعی تو یه روستا رو تجربه کنم. از اون تجربه خوب لعنتیا. مثل سیرهای پیاده م تو ارومیه..

منبع :
برچسب ها : سفری باید..
سفری باید..
به هیراد

مدت هاست که برای تو ننوشتم و بی ت بی داد می کند. در ا ین نامه ای که برایت نوشتم، اسیر بودم در بین بایدها و نبایدها، درست ها و نادرست ها، وَ انتخاب هایی که باید می . تنهایی عجیب یقه ی این روزهای در آستانه ی ۲۰ سالگی را گرفته بود. در این دوماه و نیم گذشته، اتفاقات زیادی افتاد و حالا نمی شود که بگویم همه چیز رو به راه است، که نیست؛ اما حس می کنم تا حد زیادی از این سردرگمی بیرون آمده ام. منِ این روزها فیزیک می خواند تا به دنیای جامعه شناسی راهش دهند و در گیر و دار پروژه ی محیط زیستیِ کارآفرینی اش (با همه ی آن چالش های عجیب و آزمون های احساسی اش) است، تا مقدمه ای شود برای آینده ای که برای شما آرزو دارم. هیرادِ عزیزم، پسرِ خوش قلبم، حتما هنگامی این نامه ها را می خوانی که مانند من، پا به دنیای تصمیم گیری های عجیب و غریبت برای آینده گذاشته ای. می خواهم کمی برایت از دردِ این روزهای دلم بگویم. از خواسته های ک نه ای که برایشان آماده نیستم، وَ منی که عجیب احساس تنهایی می کرد. می گویم می کرد و گمان مکن این احساس مربوط به گذشته ای دور می شود. راستش را بخواهی تا همین چندلحظه پیش هم، تنهاییِ عجیبی یقه ام را گرفته بود. اما نوشتن برایت چنان معجزه می کند که روا نیست این حسِ نشسته بر دلم را، به لحظه ی برای تو نوشتن نیز نسبت دهم.
این روزها اتفاقات عجیبی در من افتاده. حسی نو (و البته ترسناک) در من شکوفه زده که تا کنون هیچ وقت مانندش را تجربه نکرده بودم. همه چیز از آن روزی شروع شد که، از این روزها با مادرم صحبت و یکهو به خودم آمدم و دیدم دارد از خودش، گذشته اش و همه ی فکرهایی که برای آینده ش داشته می گوید و من هاج و واج، به منی که بی اغراق مادرم بودم، یا مادری که بی اغراق من بود؛ با همان کله شقی ها، بلندپروازی ها، تلاش های شبانه روزی و سختی های عجیبِ در راه، نگاه می . نوشتن از آن برایم سخت است. اعترافش سخت تر..
خوب می دانی که همه ی این روزها، همه ی این تلاش ها و تمام عشقم در اختیار توست، وَ حالا من در پیِ بروزِ این حسِ سردرگمیِ درونم، بیشتر از همه از تو می ترسم. از این که ممکن است نظرت چطور در مورد من تغییر کند. چند روزی ست که ذهنم درگیر این موضوع شده و بیان ش حتی در ذهنم، بیشتر از همه ترس و شرمندگی در مقابل تو را برایم پدید آورده. کاش بودی و در بغلم برایت می گفتم. کاش بودی و می توانستم نگرانی هایم را کلمه کنم. کاش بودی و..
بی اگر بگویم، باید اعتراف کنم امروز دختری در من به وجود آمد. دختری که با بود و نبودش درگیرم و از آمدنش می ترسم. راستش را بخواهی اصلا هنوز آمد و نیامدش را مشخص نکرده ام و اصلا سر همین سردرگمی ها بود که این موجودِ فرضی را به وجود آوردم. نامش روهیناست. احتمالا خواهرت. میخواهم برایش بنویسم. از سردرگمی ها و ترس هایم. تو که از من متنفر نمی شوی، می شوی؟

#نامه هایی به هیراد
#نامه شماره ۱۴
۱۷ آبان ۱۳۹۷

منبع :
برچسب ها : به هیراد - همه ی ,برایت ,عجیب ,بودی ,روزها ,نوشتن
به هیراد همه ی ,برایت ,عجیب ,بودی ,روزها ,نوشتن
در طریق عشق بازان مشکل آسان کجا؟

گوشی رو میذارم رو flight mode و میرم . ع سفرای تابستون رو می زنم به بورد جلوی میزم. می خونم. خودمو به یاد میارم. به شدت به یه سفر دو سه روزه نیاز دارم.

کارای این هفته م به شدت سنگینه. از الک مغ خوندن فراریم و کلافه م.

امشب مامان مراسم گرفته برا بابا. از دراومدن اشکم جلو بقیه متنفرم. چند ساله که میرم تو اتاق و فقط قبل از شروع و بعد از تموم شدنش کمک می کنم. دوشنبه سالگردشه و دوتا میدترم دارم اون روز. از صب تا ا شب درگیر کوییز و کلاس و غرفه محیط زیستم. پریشون تر از همیشه م. پس کی برم ببینمش؟ کی برم پدر دختری حرف بزنیم با هم؟

مچاله شدم رو تخت، به محمدرضا گفتم حرف نزنیم تا از گیجی درنیومدی. به خودم یادآوری می کنم که چه آدم قدرتمندی هستم. خودمو آروم می کنم و به دلم می فهمونم وسط این ددلاینا و کوییزا و میدترما، وقت دلتنگی ندارم. ازش میخوام صبر کنه. بهم زمان بده. بهمون زمان بده و انقدر وحشیانه به در و دیوار م نکوبه. من خودمو آماده کرده بودم برا همه سختیا. می دونستم هیچ آرامش عمیقی به این سادگیا به دست نمیاد. حالا هم هرچی بیشتر به چالش کشیده میشم، بیشتر به اص آرامشی که باهاش به دست میارم پی می برم و خوشحالم. بیخودی میگه پیچیده نیست و راحت به دست میاد. از اون ا میشه که میگن امتحان هیچی نداره و بعد مسائل open میدن! دلم نمیخواد هول هولی همه چی بره جلو. درسته همیشه صبر برام سخت ترین کار بوده. ولی همیشه هم ازش بهترین نتیجه رو گرفتم. پس صبر می کنم. صبر می کنم. صبر می کنم..

می دونی بعد از چند وقت چشم انتظاری بالا ه دیدمت؟ بالا ه پیدات ؟ که چقدر شک ، چقدر ترسیدم، چقدر ت شدم و همه چیو فرو خوردم؟ معلومه که به همین راحتیا بیخیال نمیشم.

منبع :
برچسب ها : در طریق عشق بازان مشکل آسان کجا؟ - می کنم ,چقدر ,خودمو
در طریق عشق بازان مشکل آسان کجا؟ می کنم ,چقدر ,خودمو
با خودم حرف می زنم

میخواستم ننویسم این چند وقت رو، می خواستم ت باشم. میخواستم انرژی فعال سازی نباشم. می خواستم بهونه نشم. ولی نمیشه. جونم داره بالا میاد از ننوشتن. همه چیو از خودم بگیرم و این دوتا گوشه دنج رو هم؟ نه نمیشه. می میرم این طوری. همه چی خیلی مز فه. دارم فقط هرلحظه به خودم ماس می کنم تا دوباره نره تو فاز بی حسی. دوباره نرسیم سرِ خونه ی اول تا ا تابستون. بی حس شدن برام مساویه با مرگ. اگه این روزا دست و پا می زنم تو برزخ بین زنده بودن و مردن، بی حس شدن یعنی بوقِ ممتد. یعنی مرگی که با هیچ شوکی دیگه به این راحتیا نمی تونم برش گردونم.

کلافه م. کاش یکیو تو داشتم. کاش گوشه امنم بود. را که بدتر از من کلی درس سنگین ریخته رو سرش و اصلا نمیشه درست حس دیدش حتی، طاها که دیگه مثل قبل باهاش احساس راحتی ندارم. حسین که نیست هیچ وقت و این وسط منم و یه استیصالِ مز فِ لعنتی. یه استرسِ جان فرسا.

هی به خودم میگم ببین دختر، رفتم برات هدفون یدم تا قصه هاتو گوش کنی، ا هفته قراره باهم بریم یزد و کللللِ شهر رو باهم بگردیم، تلسکوپتو بیارم و بریم زیرِ آسمون باهم درنوردیم همه جا رو، میریم کاروانسرا و چاپارخونه و یخچالِ میبد، میریم به سفارشِ پدرخونده، پشمک و آب انار می خوریم؛ تو راه بیا با من. بخند، گریه کن، داد بزن، دعوا کن، ولی تو رو به هرکی می پرستی بی حس نشو. ت نشو. بی تفاوت نشو. خواهش می کنم. بیا درد بکشیم ولی نرو تو فازِ بی دردی. قول میدم کم نیارم با دردات. قول. قول مردونه میدم پابه پات بیام فقط تو هم بهم قول بده بی حس نشی. دیدی تابستون چه بد بود؟ دیدی داشتیم می مردیم؟ بیا و مردونگی کن، یکم تحمل کن، من درستش می کنم. قول میدم که درستش می کنم. یه زندگی ای برات می سازم که نتونی توش بی تفاوت باشی اصلا. خودمون باهم می ریم صفا. ببین الان با این که همه دستم بسته س، چه برنامه های خفنی برات می چینم. درسته که داریم با دویست تومن یه سفر چهار روزه می ریم، ولی قبول کن که هیجان انگیزه. قبول کن که همین که من هستم، همین که تو، اون تو یه حسی داشته باشی، یعنی همه چی ردیفه. بیا بیخیال هرچی که هست، هرچی که بود و نبود بشیم و زندگی کنیم. هیچ به این فکر نکن که قراره چه تصمیمی بگیره. تو بودی جاش. می دونی که احتمال بودنش خیلی خیلی کمه. پس بیا فکر نکنیم. بیا ما زندگیمونو و هرکیم هر موقع خواست بیاد، سوال جوابش کنیم. بیا بی خیال این ادما بشیم خب؟ اخه تا وقتی من هستم، بقیه رو می خوای چی کار؟ هر کی که بیاد قراره اذیتت کنه. منو نگاه. هیش کی اندازه من خوشحالی ت رو نمی خواد. پس تیک ایت ایزی. خودمونو عشقه..

منبع :
برچسب ها : با خودم حرف می زنم - باهم ,بی حس ,می کنم ,میدم ,قراره ,یعنی ,درستش می کنم
با خودم حرف می زنم باهم ,بی حس ,می کنم ,میدم ,قراره ,یعنی ,درستش می کنم
و قسم به آن لحظه ای که سراپا گوشم..

صداها همیشه منو نجات دادن. همیشه وقتی مغزم از هجوم فکرای مختلف و مدام حرف زدنش درحال انفجار بوده، صداها تسکین دهنده ترینا بودن. و حالا این روزا خودمو دعوت به شنیدنِ مدام و بی وقفه ی قشنگ ترین صداها و قشنگ ترین محتواها. وقت خواب، شاسخین رو تکیه می دم به دیواره تخت و سرمو میذارم رو پاش و عشق سال های وبای مارکز رو با صدای تایماز رضوانی می شنوم. به این فکر می کنم حداقل مطمئنم هیچ ، هیچ وقت نمی تونه شاسخین رو ازم بگیره.

تو خونه هم خودمو مهمون می کنم به آرامشی که خیلی وقته گمش . قرآن با صدای شاطری، قاریِ خوش صدایِ کشف نشده م.

حداقل می دونم تا وقتی یکی تو گوشم می خونه خوبم :)

سوره انسان - شاطری
پ.ن: به شدت پیشنهاد میشه گوش دادنش. با هر دین و مسلکی هستین!

منبع :
برچسب ها : و قسم به آن لحظه ای که سراپا گوشم.. - صداها
و قسم به آن لحظه ای که سراپا گوشم.. صداها
دست هایم برای خودم. می کارم، سبز خواهد شد...

از ۲۷م آبان یعنی درست دوهفته دیگه، یک شنبه ها دوجلسه کلاس مکانیک و کروی گرفتم تو کرج. وقتی ب ساعت ۲۳:۵۹ پیام داد "درس میدید به فرزانگان ۱ البرز پایه دهم؟" قبل از این که روز تموم شه براش فرستادم "بلی". فک کنم حتی فکرشم نمی کرد منِ درگیر با فلسفه ی معلم بودن، که اووون همه سر درس دادن بدقلقی می و حرصش می دادم، حالا انقدر سریع قبول کنم. ولی خب، خودش بهتر از همه می دونه چقدر دارم تلاش می کنم برای تغییر. اون بار که ازش پرسیدم:

+ شما با ترساتون چی کار می کنید؟

- ازشون فرار می کنم.

+ اگه بهشون نیاز داشته باشید چی؟

- به تعویقش میندازم..

...

+ من از درس دادن می ترسم. از عاشق شدن بیشتر..

- [سکوت]

شاید هیچ وقت به این فکر نمی کرد، برای فرار از یه ترس دیگه م، برم تو دل یه ترس دیگه. می دونم که می دونه به پشتوانه اون و به خاطر همه ی حرفایی که باهام زده راضی شدم به مواجه شدن با این ترسم. با فهموندن این که، این اصلا ترس نیست. من توانام. تواناتر از خیلیای دیگه که دارن این کار رو انجام میدن و بچه ها بهم نیاز دارن. کلی حرف زد باهام تا بهم بفهمونه، گاهی این بچه های در معرضِ خطر تو سنِ المپیاد، نه تنها هیچ فرقی با بچه های خودم ندارن، که بعضا آسیب پذیرتر هم هستن. و من بعد از مدت ها فکر و کلنجار رفتن با خودم، بالا ه به این نتیجه رسیدم که من اومدم تا خودمو همه توانم رو وقف بقیه کنم. پس برای بهترین معلم بودن هم همه ی تلاشم رو می کنم.

می دونی راستش زندگی خیلی پیچیده س. خیلی بیشتر از اون چیزی که حتی فکرش رو ی. مخصوصا اینجایی که وایسادم، پر از نیاز به منِ پرتلاشه. نیاز به منِ باانگیزه. هیچ اینجای زندگی منِ پرشور رو نمی خواد. وسط نوشتن این پست، دقیقا همین جمله ا رو که نوشتم رفتم پیش مامان و برا اولین بار حرف زدم باهاش. گفتم از چیزایی که می خوام، از فیزیکی که فقط به خاطر جامعه شناسی دارم می خونمش و اتفاقا باید عالی و بی نقص هم بخونمش که معدلم بالا بشه برا دورشته ای. از این که همه ش در حال جنگیدنم و بهش گفتم می دونم این کارا رو باید انجام بدم. میدونم باید قوی باشم ولی فقط دلم می خواست به یکی بگم. وقتی حرفام تموم شد، شروع کرد از اولِ اولِ سرکار رفتنش برام گفت. از این که تو بانک باهاشون از اول قرارداد بسته بودن که ده سال اول حکمشون ماشین نویسیه. از این که انقدددر تلاش کرده و خوب کار کرده، که سر ۵ سال حکمش رو تغییر دادن. به این که هیچ وقت به اون چیزی که بوده راضی نبوده و همه ش حوصله ش سر می رفته و دنبال یادگرفتن بیشتر و بیشتر بوده. از این که حتی شده روز تعطیل بره سرکار، از این که یه وقتایی بوده که اول از همه میومده و ا از همه می رفته. که شده تا ۲ شبم شعبه بوده. که زحمت کشیده برا این پستی که الان داره. اون داشت می گفت و من تو تموم لحظه ها داشتم فکر می که من چقدددر توام مامان. چقدر مثل تو عطش جلو رفتن و بی کار نبودن دارم. بهم گفت ادم تا یه وقتی بلندپروازی داره. که از ۲۲ سالگی تا ۴۰ سالگی (همین یه سال پیش) پر از همین شور و شوق و جلو رفتن بوده و الان دیگه اون هیجانش دمپ شده یه جورایی و آرومه. می گفت من دیگه ایمان دارم که بلندپروازی های هر قدر توانشه. تاحالا نشده تو این همه سال، چه تو زندگی کاری، چه شخصی از هرلحاظی، چیزی بخوام و هرچقدرم که دور بوده، بهش نرسیده باشم. اون می گفت و من دونه دونه مشکلاتی که تو این راه داشته رو تو ذهنم مرور می . از دست دادن بابا، تنها شدنش، مشکلات مالی ای که یه مدت باهاش درگیر بوده، بزرگ دوتا بچه ۵ ساله و سه ماهه و رسوندنشون به بهترین جاها، اون ادمی که اذیتش می کرد این همه سال و همه و همه.. می دونی، من خیلی شبیه مامانمم. خیلی زیاد. بیس روحیاتمون کاملا یکیه باهم و الان وقتی می بینمش که می گه از پس همه چی براومده و به هرچی که می خواسته رسیده، با وجود این که غم بابا همیشه رو دلش سنگینی می کرده، با خودم فکر می کنم کی بهتر از اون قهرمانمه؟ حتما منم یه روزی میشه که می شینم و به هیراد میگم من تونستم پسر. سخت بود ولی شد. تنها بودم ولی شد. تو هم ناامید نشو. الان که وقت بلندپروازیته تلاش کن. بدو. خسته شو. ولی متوقف نشو.

همینه که حالم خوبه با این له شدنا. قراره تهش اتفاق خوبی بیوفته. اگه مامان میگه آدما به قدر توانشون بلندپروازی می کنن، پس حتما درسته. پس حتما یه روزی یه جایی، من می رسم به اون نقطه که به هیراد بگم من خواستم و شد. تو هم بخواه تا بشه..

منبع :
برچسب ها : دست هایم برای خودم. می کارم، سبز خواهد شد... - بوده ,الان ,می کنم ,خیلی ,دادن ,می
دست هایم برای خودم. می کارم، سبز خواهد شد... بوده ,الان ,می کنم ,خیلی ,دادن ,می
کیه که گوش بده؟

باید روزی هزار بااار با خودم تکرار کنم، زندگی اونجایی نیست که همه دوست داشتنی هات رو باهم داشته باشی.

انقدر بی ت نکن.

منبع :
برچسب ها : کیه که گوش بده؟
کیه که گوش بده؟
کتاب بشنویم

این عشق سال های وبا چقددر خوبه *__*

تایماز رضوانی چقدرر خوب تره. لحن صداش، فراز و فروداش، کج خندهای وسطش. کلا خیلی خوب می خونه، مریدش شدم :))

منبع :
برچسب ها : کتاب بشنویم
کتاب بشنویم
خواستنی ها

دست راستم، از بازو تا نوک انگشتا، نداشتنشو حس می کنه. حس انتزاعی نه ها. نه. حس واقعی. همون قدر واقعی که وقتی آب جوش میریزه روت، دستتو می کشی. شاید به خاطر همینه که دلم میخواد سمت راستم همیشه یکی باشه. این جوری کمتر این "کم داشتنش" رو حس می کنم. که بعد از مدت ها وقتی کنارش می خوابم، کل وزنشو می ندازه رو دست راستمو، من یه شب راحت می خوابم.

حالا نشستیم، لش روش و در حیاط بازه تا هوای خوشگل این روزای پاییزی رو می بلعیم و آهن مورد علاقه م رو گوش می دیم.

کاش می شد با تو ازدواج کرد..

منبع :
برچسب ها : خواستنی ها
خواستنی ها
ازت متنفرم

فاطمه. روزی که هوای زندگی واقعی به سرت بزنه، روزی که تو فکرت با ی زندگی کنی، و روزی که بخوای عاشق شی، شک نکن که خودم می کشمت. بسه هرچقدر بهت اجازه جولون دادم. دیگه حق نداری احساساتی بشی. اه. دختره مز ف . آدم نشدی تو؟ بابا چرا نمیخوای بفهمی ی نیست؟ چرا نمیخوای بپذیری اون یارو یا مرده یا هنوز به این دنیای کوفتی نیومده؟ اگرم بیاد و باشه و فلان، برای تو نیست. بفهم.

ازت متنفرم. متنفرم که انقدر ضعیف و بدبختی که نمی تونی تنها تو راهت قدم برداری. راست میگه که تو خدا نداری. راست میگه. ادمی که خدا داره انقدر ضعیف و مز ف نیست.

ا هفته خونه رو، رو سرت اب می کنم اگه تهران بمونی. برو گمشو یه وری و دور از این ادما پیدا کن خودتو. گم شدی تو خواسته های دلت و داری همه چیو اب می کنی. داری گند می زنی.

این پست رو پابلیک منتشر می کنم تا همه بفهمن چه قدر موجود مز فی هستی و فکر عاشقت شدن به سرشون نزنه.

منبع :
برچسب ها : ازت متنفرم - متنفرم ,روزی ,راست میگه ,انقدر ضعیف
ازت متنفرم متنفرم ,روزی ,راست میگه ,انقدر ضعیف
دوسِت دارم، قدِ همه ی خوبیایی که برام گذاشتی...
برای نمایش مطلب باید رمز عبور را وارد کنید
منبع :
برچسب ها : دوسِت دارم، قدِ همه ی خوبیایی که برام گذاشتی...
دوسِت دارم، قدِ همه ی خوبیایی که برام گذاشتی...
کارآفرینی

کارآفرینی؛ قسمت چهارم

شنبه 5 آبان 1397

هفته گذشته، صحبت را میان ویژگی های یک کارآفرین، تمام کردیم. با توجه به همه خصوصیاتی که شمردیم، یعنی روحیه ریسک پذیری، برخورداری از مرکز کنترل درونی، ازخودگذشتگی، توانایی تحمل ابهام و سختی، نیاز به ، رسیدن به رضایت شخصی و .. کارآفرینی یک فرآیند اجتماعی شدن است. چیزی که واضح و صریح است، وجود جامعه به عنوان عامل اصلی موفقیت یک کارآفرین است. اگر مردمی وجود نداشته باشند، و اگر ارتباطی بین کارآفرین و جامعه، چه فکری، چه احساسی و چه منفعت طلبی، وجود نداشته باشد، اساسا مقوله کارآفرینی و پاسخ به تمام ویژگی های ذکر شده، از بیخ و بن بی اعتبار می شوند. از طرفی فرآیند شروع، پیش بردن و تمام کارهای انتزاعی و اجرایی کارآفرینی یک فرآیند تیمی است. پس علاوه بر ویژگی های قبلی، یک کارآفرین موفق ی ا ست که، از طرفی توانایی ارتباط (نه وما کلامی و مستقیم) با مخاطب خود را داشته باشد و از طرف دیگر، با توجه به ویژگی ها و خصوصیت های رفتاری خود، در انتخاب تیم و مرحله بعد، ارتباط با تیم خود، نهایت دقت، صبوری و همکاری را داشته باشد.

مسئله ای که توجه به آن حائز اهمیت است، درک این نکته و موضوع است که ما در وهله اول، برای ی نیازها و موفقیت خودمان سمت کارآفرینی می رویم و در این جا، مفهوم موفقیت فردی، به گروه و جامعه گره عمیقی خورده است. در یک کلام، ضرب المثل "همه برای یکی؛ یکی برای همه" را برای تن کارآفرینی دوخته اند.

مفهوم بعدی که در این هفته تنها به معرفی تیتروار آن می پردازیم، انواع کارآفرینی است. وقتی وارد فضای راه اندازی یک ب و کار جدید می شوید، باید قبل از هرچیز برای خودتان مشخص کنید که هدفتان از شروع این کار چیست. ب و کارهای جدید به طور کلی در سه دسته کارآفرینی فردی، سازمانی و اجتماعی جای می گیرند که صحبت درباره هرکدام از این مباحث را به هفته های بعد موکول می کنیم.

شاید برایتان جالب باشد تا صرفا، با توجه به اسم هر یک از این دسته بندی ها، به این فکر کنید که، ب و کار شما در کدام گروه قرار می گیرد؟

ادامه دارد...

منبع :
برچسب ها : کارآفرینی - کارآفرینی ,توجه ,موفقیت ,کارآفرین ,وجود ,فرآیند ,داشته باشد ,وجود نداشته
کارآفرینی کارآفرینی ,توجه ,موفقیت ,کارآفرین ,وجود ,فرآیند ,داشته باشد ,وجود نداشته
به روز شده ها
اتفاقی
با توجه به اهمیت محتوای سایت خواهشمند است چنانچه عناوین و مطالب مندرج در سایت را نا مناسب و خلاف موازین اخلاقی و یا قوانین می دانید بر روی گزینه درخواست حذف کلیک نمائید. بدیهی است یاسمین فقط منتشر کننده مطالب با ذکر منبع بوده و هیچ گونه مسولیتی در خصوص مطالب نشر داده شده ندارد.
All rights reserved. © Yasamin 2016-2017