دکلمه غزل ساقی بیار باده با صدای نسرین محمدی  

 

ساقی بیار باده که ماه صیام رفت                     درده قدح که موسم و نام رفت  

وقت عزیز رفت بیا تا قضا کنیم                      عمری که بی حضور صراحی و جام رفت  

مستم کن آنچنان که ندانم ز بی خودی               در عرصه خیال که آمد کدام رفت  

بر بوی آن که جرعه جامت به ما رسد              در مصطبه دعای تو هر صبح و شام رفت  

زاهد غرور داشت سلامت نبرد راه                  رند از ره نیاز به دارالسلام رفت  

نقد دلی که بود مرا صرف باده شد                   قلب سیاه بود از آن در حرام رفت  

در تاب توبه چند توان سوخت همچو عود         می ده که عمر در سر سودای خام رفت  

دیگر مکن نصیحت حافظ که ره نیافت             گمگشته ای که باده نابش به کام رفت