۱. یادمان باشد همانقدر که انتظار داریم دیگران درکمان کنند، ما هم باید متقابلا این کار را انجام بدهیم. مثلا وقتی من اکانت تلگرامم را به هوا می فرستم و دوباره نصب می کنم، شما نیایید بگویید که بی معرفتی و ازت ناراحت شدم به من نگفتی و فلان. این خلوت گزیدن مرا درک کنید و بفهمید که این روزها کمی بی حوصله ام. همین :)

۲. خوبم. بله! حال من خوب است اما انگار یکی دکمه ی خاموشِ چندساله ی صراحت مرا فشرده! حوصله ی تعارف تکه و اهمیت دادن به احوال طرف مقابل به کل از مغزم پریده و مثلا وقتی او گفت تب دارم و پرسیدم رفتی و گفت نه، جو نگرفت جز: وقتی پانمیشی بری بیخود آه و ناله نکن! لج می کنی نمی ری بعد انتظار داری من بگم الهییییی بمیرم تو رو اینطوری نبینم؟ :|

۳. فکر حذف یا تغییر اساسی این وبلاگ اعم از عنوان و آدرس و باقی چیزها یک لحظه از مغزم بیرون نمی رود! می توانید چیزی بگویید تا منصرف شوم؟ :)

۴. این روزها خیلی به خودم فکر می کنم. به رفتارم، حرف زدنم، به همه چیز. و می دانم که در موارد زیادی ی که باید باشم نیستم. اصلا کی من درگیر این همه کلیشه و تعارف مز ف شدم؟ چرا در نطفه خفه اش ن ؟

۵. این قسمت به دلیل بالا رفتن فشار خون نگارنده حذف شد . خلاصه اینکه از من در مورد بی معرفتی و این ها گله نکنید. حالم به هم می خورد :/

۶. بهتر است موارد بالا را به خودتان نگیرید. چون آدم وقتی یک چیزی را به خودش می گیرد یعنی جدی جدی فلان کار را کرده یا فلان رفتار را از خودش نشان داده! نه؟ :)

۷. این پست موقت است و فقط خواستم بگویم خوبم و زنده ام و قدردان محبت و دل نگرانی هایتان هستم رفقای جان♡